دوشنبه، ۳۰ شهریور ۱۴۰۵

گاهی برای سرگرم کردن کودک لازم نیست اسباببازی جدیدی بخریم. چند تکه مقوا، چند لوله مقوایی و یک توپ کوچک میتواند تبدیل به یک بازی خلاقانه برای کودکان شود.
در بازی «راه توپ رو بساز!» کودک باید با استفاده از وسایل ساده، مسیری طراحی کند که توپ بتواند از آن عبور کند و به مقصد برسد. در این مسیر ممکن است توپ حرکت نکند، مسیر درست نباشد یا نیاز به تغییر داشته باشد؛ و همین اتفاقها بخش جذاب بازی هستند.
این بازی برای کودکان ۴ تا ۶ سال مناسب است و میتواند در کنار سرگرمی، فرصت خوبی برای تمرین حل مسئله، برنامهریزی و آزمونوخطا ایجاد کند.
برای اجرای این بازی به وسایل سادهای نیاز دارید:
چند لوله مقوایی
چند تکه مقوای نسبتاً محکم
چند لیوان کاغذی ساده
یک توپ کوچک و سبک
یک فضای مناسب روی زمین
لازم نیست وسایل دقیقاً شبیه وسایل بازیهای آماده باشند. اتفاقاً یکی از جذابیتهای بازی این است که کودک با وسایل ساده یک مسیر جدید میسازد.
ابتدا چند قطعه مقوا، لوله و لیوان کاغذی را در اختیار کودک قرار دهید و از او بخواهید مسیری بسازد که توپ بتواند از نقطه شروع تا مقصد حرکت کند.
میتوانید ابتدا مسیر را ساده طراحی کنید. مثلاً یک لوله مقوایی را کمی شیبدار قرار دهید و در انتهای آن یک لیوان بگذارید تا توپ داخل آن بیفتد.
بعد توپ را رها کنید و ببینید چه اتفاقی میافتد.
اگر توپ به مقصد نرسید، لازم نیست سریع مسیر را برای کودک درست کنید. اجازه دهید خودش فکر کند و تغییر لازم را پیدا کند.
بعد از اینکه کودک مسیر را ساخت، توپ را از نقطه شروع رها کنید.
حالا با هم نگاه کنید:
توپ از مسیر عبور کرد؟
جایی متوقف شد؟
از مسیر خارج شد؟
به مقصد رسید؟
اگر مسیر درست کار نکرد، از کودک بپرسید:
«فکر میکنی کجای مسیر رو باید تغییر بدیم؟»
همین سؤال ساده میتواند شروع یک دور جدید از آزمونوخطا باشد.
وقتی کودک با ساختن مسیر آشنا شد، میتوانید از او بخواهید مسیر را کمی تغییر دهد.
مثلاً:
مسیر را بلندتر کند.
یک پیچ به مسیر اضافه کند.
از چند لوله پشت سر هم استفاده کند.
ارتفاع یک قسمت را کمی تغییر دهد.
مقصد توپ را عوض کند.
در این مرحله کودک باید پیشبینی کند که هر تغییر چه اثری روی حرکت توپ خواهد داشت.
اگر کودک در ساخت مسیر مهارت بیشتری پیدا کرد، میتوانید یک چالش جدید به بازی اضافه کنید.
مثلاً یک مقصد مشخص تعیین کنید و بگویید:
«میتونی کاری کنی توپ بدون اینکه بیرون بیفته، به این لیوان برسه؟»
یا:
«میتونی مسیر رو طوری بسازی که توپ از سه قسمت مختلف رد بشه؟»
تعداد چالشها را متناسب با علاقه و توانایی کودک انتخاب کنید. هدف این نیست که بازی بیش از حد سخت شود؛ مهم این است که کودک همچنان برای پیدا کردن راهحل انگیزه داشته باشد.
در این بازی قرار نیست همه چیز از همان بار اول درست پیش برود.
ممکن است کودک مسیر را خیلی صاف بسازد و توپ حرکت نکند. ممکن است شیب کافی نباشد یا فاصله بین دو قسمت مسیر زیاد باشد.
در چنین شرایطی بهتر است به جای اصلاح مستقیم مسیر، کمی فرصت بدهید تا کودک خودش مشکل را پیدا کند.
میتوانید بپرسید:
«فکر میکنی چرا توپ اینجا وایستاد؟»
یا:
«اگه این قسمت رو یکم بالاتر بذاریم، چه اتفاقی میافته؟»
به این شکل، کودک به جای دریافت جواب آماده، خودش وارد فرایند فکر کردن و آزمایش کردن میشود.
این بازی در ظاهر فقط ساختن یک مسیر برای توپ است، اما کودک در جریان آن مهارتهای مختلفی را تمرین میکند.
وقتی توپ به مقصد نمیرسد، کودک باید دلیل آن را پیدا کند و راهحلی برای مشکل پیدا کند.
کودک قبل از ساختن مسیر، درباره اینکه هر قسمت کجا قرار بگیرد و توپ چگونه حرکت کند فکر میکند.
ممکن است اولین مسیر درست نباشد. کودک با تغییر دادن مسیر و امتحان دوباره، نتیجه تصمیمهایش را میبیند.
کودک بهتدریج متوجه میشود تغییر ارتفاع، شیب یا محل قرارگیری قطعات میتواند حرکت توپ را تغییر دهد.
یک مجموعه وسیله ساده میتواند به مسیرهای متفاوتی تبدیل شود و کودک برای ساختن راه جدید ایدههای مختلفی پیدا کند.
برداشتن، جابهجا کردن و قرار دادن قطعات مسیر نیز به هماهنگی حرکات دست و چشم کودک کمک میکند.
در بازیهای ساختنی، بهتر است والد نقش «حلکننده مشکل» را نداشته باشد.
اگر کودک از شما پرسید «این رو کجا بذارم؟»، میتوانید به جای نشان دادن محل دقیق، با یک سؤال او را به فکر کردن دعوت کنید:
«خودت فکر میکنی توپ از کدوم طرف راحتتر رد میشه؟»
البته اگر کودک واقعاً به کمک نیاز داشت، میتوانید به اندازهای کمک کنید که دوباره بتواند بازی را ادامه دهد.
هدف این نیست که کودک همه چیز را به تنهایی انجام دهد؛ هدف این است که فرصت داشته باشد ایده بدهد، امتحان کند، اشتباه کند و دوباره تلاش کند.
بعد از چند بار بازی، اجازه دهید کودک خودش برای شما یک چالش طراحی کند.
مثلاً کودک مسیر را بسازد و از شما بخواهد توپ را به مقصد برسانید.
در این حالت، کودک فقط اجراکننده بازی نیست؛ بلکه خودش تبدیل به طراح بازی میشود.
این تغییر نقش میتواند به کودک فرصت دهد بیشتر فکر کند که یک مسیر خوب چگونه ساخته میشود و چه چیزی آن را چالشبرانگیزتر میکند.
برای اجرای بازی بهتر است چند نکته را در نظر داشته باشید:
از لولهها و مقواهای تمیز و بدون لبه تیز استفاده کنید.
از توپهای کوچک در دسترس کودکان کمسنتر استفاده نکنید.
قطعات بازی را متناسب با سن کودک انتخاب کنید.
مسیر را روی سطح صاف و ایمن بسازید.
اجازه ندهید کودک قطعات مقوایی را داخل دهان بگذارد.
اگر کودک چند بار پشت سر هم شکست خورد و خسته شد، چالش را سادهتر کنید.
این بازی برای کودکان ۴ تا ۶ سال مناسب است، اما میتوانید پیچیدگی مسیر را بر اساس توانایی کودک تغییر دهید.
برای شروع، یک مسیر کوتاه و ساده بسازید. با بیشتر شدن مهارت کودک، میتوانید تعداد قطعات، طول مسیر و تعداد تغییرات را بیشتر کنید.
«راه توپ رو بساز!» نشان میدهد که برای داشتن یک بازی خلاقانه در خانه همیشه به اسباببازیهای پیچیده نیاز نداریم.
چند تکه مقوا و یک توپ میتواند کودک را وارد یک تجربه جذاب از ساختن، امتحان کردن و پیدا کردن راهحل کند.
مهمتر از اینکه توپ حتماً به مقصد برسد، فرایندی است که کودک در طول بازی تجربه میکند:
فکر میکند، میسازد، امتحان میکند، اشتباه میکند، تغییر میدهد و دوباره امتحان میکند.
همین تجربههای ساده میتوانند زمینه خوبی برای تمرین حل مسئله و خلاقیت کودک باشند.
این بازی برای کودکان ۴ تا ۶ سال مناسب است و میزان سختی آن را میتوان متناسب با توانایی کودک تغییر داد.
چند لوله مقوایی، تکههای مقوای محکم، لیوان کاغذی و یک توپ کوچک و سبک کافی است.
بهتر است ابتدا به کودک فرصت دهید خودش مشکل را پیدا کند. میتوانید با سؤالهایی مثل «فکر میکنی مشکل مسیر کجاست؟» او را راهنمایی کنید و فقط در صورت نیاز کمک مستقیم بدهید.
حل مسئله، برنامهریزی، خلاقیت، آزمونوخطا، درک علت و معلول و هماهنگی چشم و دست از جمله مهارتهایی هستند که در این بازی تمرین میشوند.